کد خبر : 7504
Print
احمد دواچی:

من از درون می گریم

دوشنبه ۲۸ دی ۱۳۹۴ ساعت ۱۸:۲۲

 Image titleسبزوارنگار/من از درون می گریم

احمد دواچی*

کیست که حال و روز بندگان خدا را ببیند، بفهمد و درک و لمس کن ولی وجدانش آرام باشد؟

آیا او انسان است؟

تا توانی به جهان خدمت محتاجان کن              به دمی یا درمی یا قدمی یا قلمی

در هیاهوی زندگی صنعتی و گام نهادن به سوی بیشتر صنعتی شدن، بیماری ها و گرفتاری ها هم مزمن تر، عمیق تر، پوشیده تر و در یک کلام وحشتناک تر می شود.

با پیشرفت جامعه صنعتی؛ گرفتاری ها و مشکلات انسان نیز رشد می کند و انسان هایی از این بندها رهایی می یابند و در برطرف کردن مشکلات خود توفیق می یابند که با چشم باز و دیدی وسیع، پیشرفت را تؤامان و در همه ابعاد رشد دهند؛ در بعد شناخت خود، شناخت جامعه و فرزند خود.

پس از توکل به خدا، ساده انگاری است اگر تمامی حل مشکلات را به خدا واگذار کنیم که خدایا تو خود بساز! باید دانست که اگر بعد از سعی و تلاش و اعتماد به نفس به خود و وابستگان خود از خدا نا امید باشیم؛ مرحله ای بالاتر از ساده انگاری است.

خداوند رحمان؛ برای هر دردی، درمانی قرار داده و بیش از توان آدمی هم، از او انتظار ندارد، اگر موردی؛ سخت و حل نشدنی و بیش از تصور ما فرض می شود، آن کوچکی و کم بنیه بودن تصور ماست نه حقیقت آن چیز.

اگر راه صحیح؛ دراز و پر پیچ و خم، دست نیافتنی جلوه می کند، آن سو تر شیطان و اهرمن نشسته و ما را بازی می دهد که ما بی خبریم. ولی اگر راه؛ گاهی صاف، گاهی شیب دار و گاهی صعب و سخت و ناملایم است، گام های استوار و اراده های ما راسخ، آن سوی راه، خداست که ما را رهنمون می سازد و متمسک به الله؛ هیچ گاه به دوزخ منتهی نمی شود.

بیایید اهدافمان را بشناسیم و قبل از آن، خودمان را.

بیایید گام هایمان را محکم کنیم و قبل از آن اراده هایمان را.

بیایید با چنگ و دندان زندگی مان را حفظ کنیم و قبل از آن هویت مان را.

اگر حقیقت را دریابیم، با آن کنار بیاییم و بدون احساس ترس، منطقی برخورد کنیم؛ چیزی که ترک برمی دارد؛ احساس است نه منطق، و آن چه می ماند؛ خرسندی و رضایت ماست که بیش از این در توان ما نبوده و چه زیبا خداوند در قرآن می فرماید: تکلیفی بر انسان نیست مگر به اندازه توانایی اش.

*کارشناس ادبیات

 مطالب ارزشمندتان را جهت انتشار به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟