کد خبر : 7521
Print
احمد دواچی

برق در خرمن

جمعه ۲ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۱۰:۲۴

Image titleسبزوارنگار/برق در خرمن

احمد دواچی*

برق را در خرمن مردم تماشا کرده است     

آن که پندارد که حال مردم دنیا خوش است(صائبتبریزی)

در این دنیایی که نامرادی ها و نامردمی ها؛ فراوان به چشم می آید، چه کنیم که اسیر آن نشویم و چه سان برخورد کنیم که متهم به نامردمی نشویم؟

در جامعه پیشرفته شهری؛ امکان انزوا و گوشه نشینی نیست، باید با مردم بود و در میان مردم گشت ولی باید واکسینه شد. واکسینه نسبت به انواع تزاحمات، افکار فاسد و اعمال نابهنجار.

نمی شود به کودک و نوجوان خودمان بگوییم: نبین، گوش نکن، توجه نکن! اصلاً "الانسان حریص علی ما منع" انسان حریص است به آن چه که از آن منع می شود، پس نمی شود فرزندمان را منع کنیم، نمی توانیم به یکباره همه را عوض کنیم و به دلخواه خود دربیاوریم، حتی عوض کردن مکان و شهر خود نیز مصیبت های خاص خود را دارد. بنابراین باید او را نسبت به انواع تهاجمات واکسینه کنیم. چطور و چگونه؟

ظهور و ثبوت یک جریان و واقعه، دفعی نبوده و زمانبر است، عقده ای شدن افراد، ریشه در دوران کودکی آن ها دارد، شخص عقده ای نیز زنجیروار، فرزند عقده ای تحویل جامعه می دهد.

جامعه ما اصولاً و قاعدتاً معتاد پرور است. خواسته یا ناخواسته، برخوردهای ما، نگاه های ما، رفتار ما با کودکان و نوجوانان خودمان، رفتار با اقوام، همشهری و همسایه ما، رفتاری  غلط و عقده پرورانه است.

ما در روان شناسی فقط تئوری می گوییم که: به فرزندانمان بیاموزیم "نه گفتن" را و مثال سیگار را می آوریم. اولاً مثال باید عینی و ملموس باشد. دوم این که بعضی حرف ها تاریخ مصرف دارد. سوم؛ وقتی نوجوان در برخورد با ما سرخورده، عقده ای و کلافه می شود دیگر نمی تواند درد خود را حتی به همدرد خود بگوید! در این شرایطی که وقتی در اکثر فیلم های خارجی نشان می دهد؛ آرتیست فیلم، هنگام ناراحتی و استرس، سیگارش را روشن می کند و آرام می شود، این؛ خود به خود به ذهن نوجوان القا و متبادر می کند که سیگار؛ آرامبخش است. جامعهامروز ما صدها تله و گرفتاری از سیگار بدتر مقابل نوجوان آماده تهاجم دارد که ساده انگاری؛ می تواند هر کدام را تبدیل به یک فاجعه کند و چاره آسان؛ دوست بودن با نوجوان و جوان خودمان از 4سالگی است.

دوست؛ همراهی می کند، ایراد نمی گیرد، سرکوفت نمی زند، راحت برخورد می کند، ما هم باید شرایط دوستی را دارا باشیم؛ معایب فرزندمان را غیرمستقیم، در زمان و مکان مناسب، تلویحی و اشاره ای و نه مستقیم به او یادآور شویم.

این موضوع بس مهم، خود مجال و مقال دیگری را می طلبد، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل! 

*کارشناس ادبیات

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
ابراهیم خالصی
۱۳۹۴/۱۱/۱۶ ۲۰:۱۳
0 0
مقاله مخثصر و مفید بود که امیدوارم مورد توجه و ملاحظه قرار گیرد
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟