کد خبر : 7553
Print
احمد دواچی:

ما از دین گریزانیم یا دین از ما روبرگردانده؟

چهارشنبه ۷ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۲۲:۵۶

Image titleسبزوارنگار/ما از دین گریزانیم یا دین از ما روبرگردانده؟

احمد دواچی*

در خیابان به دوستی جوان بر خوردم؛ یک دست او تا بازو در گچ بود، از من راجع به دین گریزی جوانان پرسید، پاسخ دادم: این ها جست وجوی ذهنی افراد برای دست یافتن به واقعیتی محکم تر است. مثلاً اگر دکتر دست تو را خوب عمل نکرد؛ و تو ناراضی بودی، آیا مجاز هستی علم پزشکی عصر حاضر را زیر سؤال ببری یا دکتر عامل را؟ دوست جوانم با سکوتش مرا از ادامه صحبت بازداشت.

دین گریزی؛ برای جوانان، مفهومی حقیقی و واقعی ندارد؛ چون گریز، وقتی اتفاق می افتد که چیزی به حد اشباع رسیده باشد و در جوانان امروز ما هنوز شناخت دین کامل نشده است که گریز از آن مطرح باشد. شاید این تعصب ذهنی آنان است که با مطرح کردن "دین گریزی" می خواهند اثبات آن را محکم ترکنند.

دین؛ مفهومی کلی است و تمامی عوامل مربوط به آن هرچه باشد و هر کجا باشد، در ذیل آن معنا می یابد. دین؛ امری فطری است و چیزی که در فطرت انسان بود لاجرم  از آن گریزی نیست زیرا فرار از آن تلقی فرار از فطرت خود است و فرار از فطرت خود به منزله فرار از خویشتن خویش است که اگر بگوییم امکان پذیر نیست، سخن به گزافه نگفته ایم.

قضاوت در هر امری منوط به شناخت کامل از آن موضوع است. وقتی در رابطه با شهری می خواهیم قضاوت کنیم، باید حداقل چند وقتی در آن شهر زندگی کرده باشیم و با آداب و عادات  مرسوم آن آشنا باشیم. تقابل فرهنگ ها را شناسایی و مقایسه کنیم و از زوایای مختلف به آن بنگریم و اگر تلاش وافری داشته باشیم باز هم آن شهر؛ زوایای پنهانی خواهد داشت که از دید ما مغفول مانده است.

دین نیز به مثابه شهری عظیم است که گویی ما در تاریکی شب فقط از کمربندی آن عبور کرده ایم و درباره اش به قضاوت نشسته ایم و می خواهیم با گریز از آن خود را از سرزنش ها و ناملایمات درونی خویش، وارهانیم.

اگر زوایای دین به درستی بررسی شود و انطباق آن با فطرت و عصر و زمان به خوبی فهمیده شود، چیزی جدا از خمیرمایه انسانی نیست و چیزی که از او جدا نیست، گریز از آن هم مقدور نخواهد بود.

ابلیس؛ قوی ترین زداینده دین، هنوز هم از اعمال عده ای منزجر و گوشه نشین است، قدمت ابلیس که به قبل از قدمت بشریت می رسد هنوز گاهی برای کثیری از ما بشاش است و پر کار، برای عده ای دام نهاده و مترصد نشسته و برای قلیلی چشم به راه عصیانشان. او چون مواد مذاب آتشفشانی؛ هر چه و هر که را از هر جنس در خود حل و مذاب گونه می کند، با این حال نتوانسته  بر همه بشریت احاطه داشته باشد، چون فطرت خداگونه بشری همیشه سد راه اوست و آن هایی که اسم اعظم او را آموخته اند؛ می دانند چگونه او را از خود دور کنند و اسم اعظم همان بازگشت به فطرت خویشتن است که در آن "نفخت فیه من روحی" متجلی است.

تجلی گاه دل خلوت توست که اولیای خداوند و مؤمنان حقیقی و شهیدان واقعی از آن بهره برده اند. خدایا! گفتیم، خطا بود، شنیدیم؛خطا بود، هر چه بود و هر چه شد؛ همه خطا بود ولی تو بر ما خطا مگیر، ما را آن گاه به سوی خود ببر که قبل از آن به سوی تو آمده باشیم، ما را ببر همراه عالمان و خائفان درگاهت، یا همراه آنان و یا دنباله رو آنان، آمین یا رب العالمین!

*کارشناس ادبیات

 مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟