کد خبر : 7653
Print
مهران صولتی:

چگونه انتخابات سیاست را دور می زند؟

دوشنبه ۱۹ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۲۱:۵۹

Image titleسبزوارنگار/چگونه انتخابات سیاست را دور می زند؟

مهران صولتی*

با نزدیک شدن به موعد انتخابات هفتم اسفند هر روز پرسش های بیشتری به ذهن خطور می کند. یکی این که چه زمانی انتخابات می تواند روح و روان سیاسی یک جامعه را تخدیر کند؟ 
کارل اشمیت؛ امر سیاسی را تخاصم میان دوست و دشمن در عرصه سیاست تعریف می کند و آن را ماهیت اصلی حیات سیاسی قلمداد می کند. بعدها همفکران اشمیت امر سیاسی را وجود شور و نشاط درون رقابت های سیاسی - انتخاباتی، با حفظ اصولی همچون تمامیت ارضی و آزادی های دموکراتیک تعریف کردند. شور و نشاطی که از رقابت معنادار جناح های سیاسی در آستانه هر انتخابات ناشی می شود و می تواند مردم را در انتخاب درست یاری کند. 
اما اگر چنین شرایطی تمهید نشود، انتخابات می تواند به نوعی دوربرگردان سیاست تبدیل شود؛ "مشارکت" به معنای حضور در فرآیند رقابت سیاسی و استحکام پایه های تحزب، به "شرکت" در انتخابات در یک روز معین، تقلیل می یابد. احزاب دارای مانیفست و برنامه های متمایز و مشخص، به ماشین های رای در آستانه انتخابات ترجمه می شوند. شهروندان بهجای گفتگو درباره برنامه های احزاب تنها به مجادله درباره ویژگی های شخصیتی نامزدها می پردازند. انتخاب میان بد و بدتر، جایگزین انتخاب میان خوب و بد می شود. انتخابات بهجای دامن زدن به یک گفتگوی همگانی بر سر بحران های فراگیر ملی، تبدیل به درگیر شدن در تبلیغاتی یک سویه و مقطعی می شود، و بالاخره، مردم به جای پیگیری مطالبات در فردای انتخابات، در گیر سهم خواهی در ایام قبل از انتخابات می شوند. 
در چنین شرایطی است که انتخابات تبدیل به دارویی برای تسکین و فراموشی دردهای فردی و بن بست های اجتماعی می شود. همگی در انتخابات شرکت می کنیم و سپس با وجدانی آسوده از انجام یک تکلیف اجتماعی، عرصه سیاست را تا انتخاباتی دیگر رها و به کنج خانه پناه می بریم. همیشه احساس آرامش از انجام یک وظیفه اجتماعی، خطرناک تر از دغدغه داشتن درباره آن است. 
انتخابات در حیات سیاسی یک جامعه باید نقطه آغاز باشد نه پایان. آغازی برای نقد وضعیت موجود، تعبیه سازوکارهایی برای پیگیری مطالبات، تشکل یافتن جامعه در قالب احزاب، حضور در جنبش های اجتماعی و بالاخره کمک به شکل گیری یک حوزه عمومی برای انجام گفتگوهای معنادار ملی - منطقه ای. ولی انتخابات در ایران بیش از همه به یک مناسک شبیه شده است؛ توالی مراحلی از ثبت نام تا اعلام نتایج، با حاشیه ای بهنام تایید صلاحیت ها که در جای خود متن انتخابات را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. آن چه در این مناسک مورد توجه قرار می گیرد نه کنکاش درباره فلسفه، ماهیت و کیفیت انتخابات، بلکه حضور در صفوف اخذ رای در روز پایانی می باشد. خطر اینجاست؛ زمانی که سیاست به مثابه تمایز میان انسان و حیوان، در انتخابات خلاصه و به یک کالبد بی روح تبدیل شود، باید انتظار داشت که زندگی اجتماعی هم به نوعی زیست فرمال و  فاقد معانی جمعی استحاله یابد.

* دانشجوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟