کد خبر : 7654
Print
مهران صولتی:

چرا رای می دهم؟ چرا رای می دهیم؟

دوشنبه ۱۹ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۲۲:۰۷

Image titleسبزوارنگار/چرا رای می دهم؟ چرا رای می دهیم؟
*مهران صولتی
با نزدیک شدن به ایام انتخابات، مناقشه بر سر شرکت یا عدم شرکت هر روز ابعاد تازه تری می یابد. تردیدی که معمولا ارتباط نزدیکی با مقوله ردصلاحیت ها در هر انتخابات دارد.
رای دادن یا ندادن؟ مساله این است!
اما فارغ از ادله موافقان و مخالفان شرکت در انتخابات، من به دلایل زیر در انتخابات شرکت می کنم و سایرین را هم به آن دعوت می کنم:
1-برخلاف نظر دوستانی که با توجه به رد صلاحیت 99 درصدی اصلاح طلبان، شانسی بیش از یک اقلیت سی نفری(در بهترین شرایط) برای این جریان قائل نیستند، تجربه نشان داده است که بخش قابل توجهی از نمایندگان هر مجلس فاقد گرایش سیاسی عریان بوده و به تناسب، معمولا به سمت دولت یا مخالف آن سیر می کنند که البته این امر بستگی به مصالح کشور، فعالیت نمایندگان حامی دولت و معاونت پارلمانی رئیس جمهور دارد.
2- چیزی به نام اصلاح طلب مادرزاد نداریم یا آن قدر کم داریم که به چشم نمی آیند، این ضرورت های تاریخی و زمینه های اجتماعی است که از بسیاری از اصولگرایان دیروز، اصلاح طلبان امروز را  ساخته است، بنابراین نباید در دام ذات گرایی افتاد(حسن روحانی و علی مطهری بدون مارک اصلاح طلبی، عملا در جهت گشایش فضای سیاسی عمل می کنند که فعالیتی اصلاح طلبانه است).
3-تحریم انتخابات در ایران مشتری چندانی ندارد؛ عدم به رسمیت شناخته شدن اپوزیسیون داخلی از سوی حاکمیت، مجرمانه بودن تشویق علنی به عدم شرکت در انتخابات(اظهارات محسنی اژه ای در آستانه انتخابات 92)، وجود تشتت و تفرق در میان مخالفان، عدم ارائه بدیلی واقع بینانه برای گزینه عدم شرکت، عدم پژواک پیام تحریم فعال در بخش قابل توجهی از جامعه، و بالاخره ویژگی های محلی - منطقه ای انتخابات مجلس از دلایل شکست گزینه تحریم می باشد.
4-معمولا مخالفان شرکت در انتخابات بر گزینه ترجیح فعالیت در جامعه مدنی، بر حضور در ساختار قدرت تاکید می ورزند، ولی تجربه نشان داده است که گشایش در جامعه مدنی بیش از همه نیاز به حمایت و پشتیبانی دولتی دموکراتیک و توسعه گرا دارد، بنابراین باید به گزینه های جامعه مدنی و حضور در قدرت نگاهی طولی و هم افزا داشت، نه  نگاهی عرضی و متقابل.
5-عمده نظریات متاخر جامعه شناسی سیاسی درباره مقوله "چگونگی گذار به دموکراسی"، بر حضور یک اقلیت میانه رو(نه لزوما اصلاح طلب!) در الیت قدرت و حضور یک اکثریت تحول خواه در جامعه تاکید می کنند، آنچنان که می تواند در یک بزنگاه تاریخی گذار پیش بینی نشده به دموکراسی اتفاق بیفتد. بنابراین حفظ اعتدال گرایان(طیف روحانی) در الیت قدرت از طریق تشکیل مجلسی معتدل و غیر افراطی از اصلاح طلبانه ترین اقدامات تلقی می شود.
6- با توجه به متصور نبودن هیچ معجزه ای در افق سیاسی، اقتصادی ایران(به علت نارسایی های ساختاری)، باید به حضور همزمان درجامعه و حکومت چشم دوخت، باید فرصت طلبانه(معنای مثبت)، از هر روزنی برای حرکت به سوی تحقق نوعی توسعه دموکراتیک بهره برد(حتی اگر برخورداری از مواهب آن نصیب نسل های آتی شود)، بنابراین نباید به دام دوگانه انگاری میان جامعه و حکومت افتاد؛ به جای عبارت "یا جامعه، یا حکومت" باید گفت "هم جامعه، هم حکومت" و کوشید تا میان این دو سنتزی کارآمد و راهگشا ایجاد کرد.
7- خطر عمده برای آینده ایران عدم وجود اجماع و اراده ای برای کاهش حجم و خطر بحران های ملی(آب، آلودگی هوا، محیط زیست، اشتغال و کاهش منابع مولد)، کاهش سرمایه اجتماعی و افزایش آسیب های گریبان گیر نسل جوان است. بحران هایی که حل آن ها از عهده یک جناح خارج بوده و نیازمند نوعی اجماع ملی و مشارکت همگانی است ، از همین منظر می توان انتخابات را فارغ از نتیجه آن ؛ فرصتی برای گفتگو پیرامون ابعاد چنین بحران هایی دانست، بنابراین نباید به امید آینده ای نامعلوم ، امروز را واگذاشت و از فرصت تشکیل مجلسی معتدل تر و کارشناسی تر از مجلس نهم چشم پوشید.
8- شکل گیری مجلسی معتدل از دل انتخابات اسفند ماه می تواند شانس انتخاب شدن روحانی در سال 96 را افزایش دهد، باید برای یک بار هم که شده به این روند تاریخی آزمون و خطا، و تغییر مزاج سیاسی در آستانه هر انتخابات پایان داد. با عدم شرکت در انتخابات فقط می توانیم منفعلانه در میدان تندروهایی بازی کنیم که امیدوارند با گوشه نشینی اکثریت مردم بتوانند به مجلس راه یابند، بنابراین با توجه به سیالیت مجلس ( مورد 1 ) ، شرکت در انتخابات و رای به افراد عاقل ، متخصص و حتی غیر سیاسی می تواند در تداوم پروژه دموکراسی خواهی از طریق تقویت دولت تدبیر و امید در افق سال 1400 ، موثر باشد .

* دانشجوی دکتری جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟