کد خبر : 7696
Print
احمد دواچی

تاب آوری؛ یعنی مقاومت مثبت

جمعه ۳۰ بهمن ۱۳۹۴ ساعت ۰۸:۱۶

Image titleسبزوارنگار/تاب آوری؛ یعنی مقاومت مثبت

احمد دواچی*

تاب آوری؛ همان مقاومت مثبت است، انسان مقاوم؛ هم خود، ارتقای معنوی می یابد و هم دیگران از او حظ معنوی می برند.

تاب آوری؛ می تواند مثل یک جریان مثبت مسری باشد. با افرادی که آرامش دارند، هم صحبت که می شویم، بیش تر راغب حرفشان می شویم تا جنجالی ها. اصولاً آرامش ظاهری؛ پیوندی با آرامش درونی و باطنی دارد و آرامش باطنی و درونی هم با سلامت قلب ارتباط دارد و سلامت قلب از ازدیاد ایمان است.

تاب آوری؛ می تواند ارثی باشد ولی مقدار زیاد آن با تربیت فراهم می شود، می توانیم به خودمان بقبولانیم و تمرین کنیم تا به درجه ای برسیم که مورد قبول باشد، چون خداوند می فرماید: "نیست برای انسان مگر آن  چه که سعی و کوشش می کند".

می توانیم از خودمان شروع کنیم؛ اول دید خودمان را اصلاح می کنیم. ما، بقیه را عجول و شتاب گر می دانیم و خود را مبرا از عیب! ما باید خودمان را هم، در آیینه چشم دیگران ببینیم. اگر قضاوت نادرستی داریم؛ خود، نوعی بی تابی است. اگر خودخواه و خودشیفته هستیم؛ نوع دیگر بی تابی است.

پس اول دید خود را اصلاح می کنیم. بعد نوع برخوردمان را. برای هر عکس العملی ده ثانیه به مغزمان فرصت می دهیم، در این ده ثانیه مرور می کنیم؛ اگر من این عکس العمل خشونت بار را انجام دادم چه می شود و جبران آن چقدر هزینه مادی و معنوی دارد؟ مغز پیچیده انسان در همان ده ثانیه جواب می دهد. نوع دیگر آن که؛ به خود بقبولانیم اگر ما مقابله به مثل کنیم؛ فرقی با او نمی ماند و اگر خشونت بد است؛ ما هم مثل او کردار بدی داشته ایم.

دوم؛ اطراف ما انرژی است و رفتار ما هم برگرفته از انرژی قلب و مغز ما می باشد. وقتی حرکات ناخوشایندی داریم و یا حرف های نامربوط می زنیم؛ انرژی منفی صادر می شود که برای خودمان مضر می باشد تا جایی که حق خانواده و تاحدودی خودمان ضایع نشود اگر گذشت کنیم و اعتنا به بعضی مسایل نداشته باشیم، خودمان حظ معنوی می بریم. درونمان انرژی مثبت تولید می شود که به نشاط ما کمک می کند.

مردم؛ بندگان خدا هستند. بندگانی که برخی به مرور زمان زندگی ناخوشایندی داشته اند، شاکله شخصیتی شان در محیط های نا فرم شکل گرفته است، با این بندگان؛ اگر دیدی گذشت گونه داشته باشیم، هم خدا را خوش آمده و هم برخوردکنندگان با ما درس می گیرند.

اکثر مشکلات روحی، روانی، اجتماعی، اخلاقی، خانوادگی، اعتیاد و دیگر مسایل مهم، همه به تربیت در دوران کودکی برمی گردد. جایی که ما برای کودک خودمان و نظرش ارزش قایل نیستیم، جذب کسانی خارج از خانواده می شود که برایش ارزش قایل هستند. وقتی ریشه بحران ها در کودکی است؛ پس مداوا را از همین کودکی شروع کنید.

وقتی در منزل با همسر خود بلند صحبت می کنید، به محض ورود کودک صدا را پایین بیاورید. اگر به فیلم های اکشن علاقه دارید؛ در وقت خواب کودک آن ها را ببینید. اگر اقوامی دارید که به اصطلاح بد دهن هستند و بدون رعایت کودک هر حرفی را می زنند موقع رفتن به خانه آن ها، کودک را با خود نبرید. اگر دعواهای خیابانی در حضور شما و کودک شما رخ داد؛ آن را برایش نقد کنید و به او بنمایید که می توانستند از ابزارهای دیگر استفاده کنند ولی آخرین راه را انتخاب کردند که سرنوشتش دادگاه و زندان است که خدا قسمت نکرده بلکه انتخاب خودشان است. اگر جایی مشاجره نکردیم و به حقمان نرسیدیم یا جایی با پرخاشگری سهم بیش تری برده ایم؛ در عوض دل ها را به دست نیاورده ایم.

مولا علی(ع) می فرماید: "اگر همه دنیا را به نام من زنند؛ من به ستم دانه ای را از دهان مورچه ای نمی گیرم." جایی که مولای ما گرفتن دانه ای را از دهان مورچه، ستم قلمداد می کند وای و صد وای به رفتارهای ما! به خودمان بنگریم چه حیثیت ها که لگدمال نکرده ایم و چه آبروها که نریخته ایم و چه حق ها را که ناحق نکرده ایم؟ ولی می شود جبران کرد. برای رضایش بخشید. می توان برای بخشش منت نگذاشت و حتی حرفی نزد، چون خدا در قلب ماست و آگاه به همه چیز و به قول شاعر: "می شود با مَدِّ آهی از پشیمانی گذشت!"

*کارشناس ادبیات

 

 

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟