کد خبر : 7755
Print
مهران صولتی:

چه چیزی جامعه ایران را به شدت سیاسی می کند؟

سه شنبه ۱۱ اسفند ۱۳۹۴ ساعت ۲۱:۰۴

Image titleسبزوارنگار/چه چیزی جامعه ایران را به شدت سیاسی می کند؟

مهران صولتی*

نتایج انتخابات ایران شگفت آور و مبهوت کننده بود ولی بیش از آن میزان مشارکت در این عرصه است که به شگفتی ها دامن می زند(ردصلاحیت های انجام شده با هدف کاهش مشارکت و تشکیل یک مجلس ایمن اتفاق افتاد). اما بسیج سیاسی انجام شده حول لیست امید توانست رای دهندگان را قانع کند که با حضور در انتخابات به اصلاح طلبان و حامیان دولت رای دهند.
جامعه ایران در بیست سال گذشته یک منحنی سینوسی از سیاسی و عدم سیاسی شدن را به نمایش گذاشته است:76-82 ؛ سیاسی /82-88 ؛ غیر سیاسی / 88-90؛ سیاسی / 90-92 ؛ غیر سیاسی و بالاخره 92 -94 ؛ سیاسی.
زمانی سعید حجاریان پرسیده بود چگونه می توان میان جوانان و دموکراسی پیوند برقرار کرد؟
به نظرم پاسخ به این پرسش می تواند پاسخگوی  چرایی سیاسی شدن فزاینده جامعه ایران نیز باشد. در روزگار پست مدرن که در آن کلان روایت هایی همچون آزادی، عدالت و حقیقت بی اعتبار شده اند فقط سبک زندگی است که می تواند همچنان مستعد سیاسی شدن باشد.  
"هر امر شخصی، سیاسی است" نه شعار انحصاری جنبش دانشجویی می 68 فرانسه، بلکه شعار امروز جامعه ایران هم محسوب می شود. در ایران امروز دموکراسی خواهان اگر خواستار پذیرفته شدن شعارهای شان از سوی جوانان هستند باید درستی این گزاره را به آن ها اثبات و القا کنند که ؛ "دموکراسی بهترین نظامی است که می توان در آن آزادانه ترین سبک زندگی را انتخاب و به نمایش گذاشت". از همین رو "حق انتخاب"، نقطه اتصال امر شخصی با امر سیاسی محسوب می شود. این حق انتخاب اموری از قبیل حق پوشش، ازدواج، اشتغال، گرایش سیاسی و بالاخره حق انتخاب نماینده در نهادهای سیاسی را شامل می شود.
در تمام مقاطعی که بالاتر ذکر شد به خطر افتادن حق فرد در انتخاب های پیش رو، به سیاسی شدن امر شخصی، و به تبع آن کلیت جامعه انجامیده است. در انتخابات اخیر هم داستان ردصلاحیت ها توانست برای چندمین بار محرک سیاسی شدن جامعه باشد. اما چگونه می توان غیرسیاسی شدن جامعه را در مقاطع بینابینی تبیین کرد؟ به نظر می رسد قدرت سرکوب ناشی از یکدستی قوای حکومتی در این بازه های زمانی توانسته آنچنان شهروندان را از تحقق حقوق مسلم خود ناامید کند که منجر به غیر سیاسی شدن موقت جامعه و کاهش مشارکت شهروندان در همه عرصه ها شده است و برعکس ایجاد شکاف در ساختار قدرت به وسیله حضور دولت یا مجلسی میانه رو می تواند به زمینه ای برای افزایش مشارکت سیاسی شهروندان تبدیل شود.

*دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟