کد خبر : 7811
Print
امیر اسماعیلی(فرهنگی)

سیاست یک بام و دو هوای معلمان و سایر کارمندان

جمعه ۲۱ اسفند ۱۳۹۴ ساعت ۰۹:۲۴

Image titleسبزوارنگار/سیاست یک بام و دوهوای دولت و مجلس؛ معلمان و سایر کارمندان دولت

هرچند از ابتدای مهرماه ۹۴ نظام نیم بند رتبه بندی معلمان، پس از کش و قوس ها  و گمانه زنی های فراوان، به مرحله اجرا درآمد؛ طرحی که مانورهای زیادی روی آن زده می شد و این ذهنیت را برای همکاران فرهنگی ایجاد نموده بود که به جهت وعده های گاه و بی گاه، عالی جنابان اجرائی و مجلس نشینان نیازمند رای، احتمالا تغییری اساسی در معیشت فرهنگیان ایجاد گردیده و از فاصله دریافتی معلمان با سایر کارمندان دولت بکاهند.

اما متاسفانه نه تنها این اتفاق نیفتاد که تعداد زیادی از معلمان زیر ۶سال سابقه خدمت مشمول طرح نشده و بسیاری از مشمولین هم چیزی در حدود ۷۵ تا ۲۰۰هزار تومان به حقوقشان افزوده گردید و این درحالی بود که به نارضایتی بین خود جامعه فرهنگیان به دلیل تبعیض در پرداختی ها دامن زد.

از مهمترین این موارد می توان به توقف پرداخت رتبه های عالی و خبره ناشی از سنوات خدمت همکاران به بهانه اجرای نظام رتبه بندی اشاره نمود.

بی توجهی به بازنشستگان به عنوان پیش کسوتان عرصه تعلیم و تربیت در این طرح که موجی از یاس و ناامیدی را در بین این عزیزان ایجاد و موجب اعتراضات ایشان و حتی تشکیل جلسه با جناب نوبخت ریاست محترم سازمان برنامه و بودجه گردید که نهایتا نتیجه ای در برنداشت.

 لحاظ نشدن افزایش ناشی از طرح رتبه بندی در پاداش پایان خدمت  همکاران فرهنگی در هنگام بازنشستگی

به هر تقدیر ریاست محترم سازمان برنامه و بودجه، وزیر و معاونت های وزیر، بارها از پیش بینی  ۳٫۵۰۰ میلیارد تومان جهت تداوم طرح در سال ۹۵ خبرداده بودند و این که ۶ماهه دوم سال ۹۴به صورت آزمایشی هست و در سال ۹۵ قطعی و براساس شاخص ها و فاکتورهائی مبتنی بر توانمندی، کارائی، سنوات خدمت، مدارج تحصیلی و…معلمان، پرداختی ها اصلاح خواهدشد.

اما در خبرها آمده بود که نائب رئیس محترم کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس، جناب جبار کوچکی نژاد اعلام فرمودند: در جزئیات طرح رتبه بندی فرهنگیان، دولت موظف به ارائه لایحه ای در رابطه با نظام رتبه بندی فرهنگیان شده است که بودجه آن نیز باید در بودجه سنواتی دیده شود (اینجا) این مطلب ضمن این که نگارنده را به واکاوی پیرامون تمام اخبار ضد و نقیضی که سال قبل توسط دولت مردان و مجلسیان مبنی بر  فراهم شدن ساز و کار اجرای نظام رتبه بندی فرهنگیان  واداشت!

سوالاتی را به ذهن حقیر متبادر نمود که یقین دارم گوشه ای بی شمار از پرسش های ذهن فرهنگیان فهیمی است که قطعا خیلی شفاف تر از بنده می توانستند طرح سوال کنند و آن این که:

۱- اجرای طرح ناقص فعلی از زمان مطرح شدن تا به مرحله اجرادر آمدن آن هم به این شکل با نواقص بی شمار حداقل ۶ سال طول کشیده، حال با این توصیف، ارائه لایحه مدنظر مجلس از سوی دولت محترم چقدر زمان خواهد برد؟

۲- چرا دولت محترم به رغم اعتراضات سنوات قبل فرهنگیان و نیز الزام دولت به ارائه لایحه توسط مجلس هشتم و حتی تهدید به ارائه طرح توسط نمایندگان در صورت کوتاهی دولت در ارائه لایحه، مبادرت به ارائه لایحه دراین زمینه ننموده که لااقل یک سال زودتر این نظام رتبه بندی به شکل قانون مصوب مجلس در آمده و در بودجه های سنواتی دیده شود؟

و مهم تر این که چرا آموزش و پرورش در تامین اعتبارات خود باید آویزان سایر دستگاه ها باشد و برای تامین همین مبلغ پرداختی تحت عنوان رتبه بندی چشم انتظار صرفه جوئی  دستگاه های مختلف بماند؟

آمدیم و دستگاه ها نتوانستند صرفه جوئی کنند؛ تکلیف چیست؟

۳- چرا افزایش ۳۵ درصدی اعضای ستادی وزارت خانه ها، نهاد ریاست جمهوری و همترازی کارکنان پست با کارکنان مخابرات از ابتدای اسفند ۹۴ و افزایش ۴۰۰تا ۸۰۰ هزار تومانی بانک ها از ابتدای اسفند۹۳ و… بلامانع، فقط محدودیت های اعتباری و قانونی برای معلمان  باید وجود داشته باشد؟ از معلمانی که هنوز اضافه کاری سال قبل، هزینه های فوت وازدواج از سال ۹۲ به بعد، حق التدریس سال جاری و… را نتوانسته اند دریافت نمایند؛ نباید در امر آموزش از ایشان معجزه طلب کرد؛ هرچند با توجه به نوع رفتار و اخلاق انسانی با این حداقل بضاعت برای امر آموزش کم نمی گذارند.

۴- چرا قانون مدیریت خدمات کشوری که از هم گسیختگی آن به جهت خروج دستگاه ها و نهادهای مختلفِ از شمول آن، به کاغذ پاره ای بیش شبیه نیست فقط برای آموزش وپرورش باید لازم الاجرا باشد؟

آیا فقط معلمان  کارمند دولت اند آن هم در شرایطی که حداقل های این قانون درمورد معلمان اعمال نمی گردد؟ آیا بهتر نیست آن را ملغی الاثر یا همه نهادها ملزم به اجرای یکسان آن گردند؟

۵- اگر مستثنی شدن سایر دستگاه ها و بنگاه ها از شمول قانون مدیریت خدمات کشوری، سودآوری و فروش محصولات و به تبع آن فراهم شدن رفاه نسبی برای کارکنان دستگاه ها هست؛ پیشنهاد می شود ما به ازای محصولات تولید شده در دستگاه تعلیم و تربیت که همان تولید فکر و اندیشه و نیروی انسانی است در اختیار آموزش وپرورش قرار گیرد(چگونه یک کارخانه در قبال تولید فلان محصول فلان مبلغ را باید بگیرد اما آموزش و پرورش به عنوان دستگاه مولد فکر ،نیروی اندیشه و تامین کننده نیروی انسانی محکوم به دریافت پائین ترین سطح دریافتی می باشد)

۶- برنامه ۵ ساله ششم در سال ۹۵ پس ازطی روند قانونی اجرائی خواهد شد. آیا دولت مردان توانسته اند جایگاهی برای آموزش و پرورش که با جهشی در تخصیص اعتبارات و کیفیت بخشی امر آموزش همراه باشد ترسیم کنند همانند کاری که وزیر بهداشت توانست برای بخش سلامت و درمان انجام دهد.

در پایان آرزو می کنیم در ایران اسلامی لااقل در بخش آموزش و پرورش، فرهنگ بر سیاست بچربد نه این که فرهنگ قربانی سیاست زدگی گردد./. 

امیر اسماعیلی(فرهنگی)، به نقل از: صدای معلم

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟