کد خبر : 7870
Print
مهران صولتی:

چگونه آموزش و پرورش فرزندان ما را از خود بیگانه می سازد؟

جمعه ۱۳ فروردین ۱۳۹۵ ساعت ۱۴:۱۴

Image titleسبزوارنگار/چگونه آموزش و پرورش فرزندان ما را از خود بیگانه می سازد؟
مهران صولتی*
در دنیای امروز ما در حال گریختن از خود هستیم. خلوت کردن با خود هم روز به روز سخت تر می شود. البته حجم اشتغالات روزمره در کاهش زمان با خود بودن، بسیار موثر است. ما انسان ها در روزگار کنونی، یا در محل کار مشغول انجام وظایف سازمانی هستیم، یا در خانه سرگرم وقت گذاشتن برای دیدن برنامه های تلویزیونی و حضور پررنگ تر در فضای مجازی و اپلیکیشن های موبایلی. در هر دو صورت فرصت با خود بودن و اندیشیدن به خود، هر روز کمتر از پیش می شود. 
در حقیقت دنیای مدرن به موازات ایجاد امکانات بیشتر برای "خودشناسی" از منظر روان شناسی و روان کاوی، از ایجاد فرصت هایی برای "خودسازی" از طریق سازگاری فرد با خویشتن خود عاجز مانده است. این "خودسازی" بیشتر از مسیر همان تعالیم عرفانی می گذرد که ما را به خلوت کردن با خود و یکی انگاشتن خودشناسی و خداشناسی فرا می خواند. همان آموزه هایی که ما را به درک جایگاه "خود" در جهان، رفتن به سوی سازگاری و آشتی با ناملایمات، و ایجاد تعادل میان "فردیت" و "جماعت" دعوت می کند. اما مشکل این جاست که مدرنیته ما را به شناخت جهان و تسخیر آن فرا می خواند و با سازگاری با آن نسبتی ندارد، این دقیقا همان نگرشی است که مدرنیته نسبت به "فرد" هم دارد.
سرمایه داری به عنوان مهمترین جلوه ی جهان مدرن، به "جهان" و "فرد" به عنوان ظرفیت هایی برای تولید و مصرف هرچه بیشتر می نگرد. در این میان نظام آموزش و پرورش رسمی هم به جای ایجاد فرصت هایی برای آشتی دانش آموزان با خویشتن، کارکردی بیگانه کننده یافته است. با کنکوری شدن زندگی و آموزش در ایران، هم اینک نوآموزان به جای صرف وقت برای شناخت توانایی های خود، می آموزند با ورود به رقابتی استرس زا و فرساینده، لحظه لحظه اوقات فراغت خود را صرف حضور در کلاس های آمادگی کنکور یا خلوت کردن با کتاب های مرتبط با آن در کنج اتاق خود کنند. جالب این جاست که این کسب آمادگی هم هر چه بیشتر صبغه ای انفرادی یافته و از حضور گروهی سایر همکلاسی ها تهی است. از همین رو است که فرزندان ما تمام لحظاتی را که باید در دوران حساس نوجوانی به اندیشیدن و کاوش در زوایای پنهان خویشتن پرداخته و از این رهگذر به ساخت شخصیت خود اقدام نمایند در بیراهه درس خواندن، حفظ کردن و تست زدن هدر می دهند.
آموزش و پرورش ما امروزه همزمان دو کار را انجام می دهد؛ نخست با تشدید رقابت افراطی بر سر کنکور و تاکید یک سویه بر اهمیت مدارس خاص، دغدغه های اجتماعی دانش آموزان و حس نوع دوستی آن ها را از میان می برد.
دوم؛ با تستی کردن نظام آموزشی، افزایش سطحی نگری و قربانی کردن علوم انسانی پیش پای رشته های مهندسی و پزشکی، دغدغه های انسانی و عرفانی دانش آموزان را مدفون می سازد.
نتیجه این دو رویکرد هم البته یک چیز است: انسان هایی که از "بودن" خود، بیزارند و از "شدن" خود، ناامید. انسان هایی که از خلوت کردن و اندیشیدن به خود در هراسند و از ساخت و تکامل شخصیت خود، عاجز. شهروندانی که همزمان از جامعه و خود می گریزند. باید برای این معضل چاره ای اندیشید...

* دانشجوی دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟