کد خبر : 7958
Print
فردین علیخواه:

تنوّع در سبک و رنگِ لباس؛ قوّت یا ضعفِ جامعۀ ایرانی؟!

شنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۵ ساعت ۲۳:۴۵

Image titleسبزوارنگار/تنوّع در سبک و رنگِ لباس؛ قوّت یا ضعفِ جامعۀ ایرانی؟!
فردین علیخواه*
شاید برای شما هم پیش آمده باشد که به جشنواره های فرهنگِ اقوام ایرانی که در آن غذاها، لباس ها، موسیقی و صنایع دستیِ هر استان معرفی می شود؛ رفته و یا گزارش آن را در رسانه ها دیده باشید. در این جشنواره ها آن چه که جالب به نظر می رسد زندگیِ مملو از رنگ های شاد اقوام مختلف ایرانی است. لباس های محلّی زنانی که در این جشنواره ها حضور دارند یک ویژگی مهم دارد و آن تنوّع در سبک و رنگ(ضمن حفظ هنجارهای مرسوم)  است. برگزارکنندۀ این جشنواره ها هم معمولا سازمان میراث فرهنگی و گردشگری است و می توان تصور کرد که پیام این جشنواره ها آن است که رنگ های شاد جزو میراث فرهنگی جامعۀ ایرانی بوده و باید از این میراث محافظت کرد. جالب آن که ویژگی مذکور؛(یعنی سبک ها و رنگ های متنوّع در لباس) در کلیپ ها یا کتاب های تبلیغاتی که نهادهای دولتی برای معرفی سرزمین ایران به جهانیان تهیه کرده اند نیز وجود دارد. البته این تصاویر غیرواقعی و فانتزی نیست. برای مثال وقتی شما به روستاهای مختلف استان گیلان سفر می کنید در چهار نقطۀ شمالی، جنوبی، شرقی و غربی این استان می بینید که پوشش محلّی زنان سالمند در عین تفاوت در سبک، رنگ های شادی دارند. در استان های دیگر کشورمان هم وضعیت به همین شکل است. جالب آن که هر چه به سمت روستاهایی می رویم که بکرتر و اصیل تر مانده اند؛ رنگ ها هم شاد تر و متنوّع تر می شوند. روستاهایی که کمتر دچار تهاجم فرهنگی! شده اند و اصیلِ اصیل اند.
سازمان میراث فرهنگی و گردشگری یک سازمان رسمی دولتی است. ولی بیایید این پرسش را طرح کنیم که نگاه دیگر نهادهای رسمی به پوشش های رنگی چگونه است؟ منظورم آن است که فرض کنیم زنان این کشور بخواهند میراث فرهنگی این کشور را - همانطور که سازمان میراث فرهنگی به ما و به جهانیان معرفی می کند-  پاس بدارند و از پوشش های رنگی استفاده کنند. واقعاً در این زمینه نهادهای رسمی چقدر پذیرای تنوّع در سبک و رنگ لباس(در عین حفظ هنجارهای مرسوم) هستند؟ آیا بیشتر نهادهای رسمی مدافع و مروّج یکدستی در پوشش و همچنین رنگ های تیره نیستند؟ چرا بین نهادهای رسمی این قدر تناقض دیده می شود؟ اگر استفاده از سبک های متفاوت و رنگ های متنوع خوب است چرا همه نهادهای رسمی به آن اقبال نشان نمی دهند؟ اگر خوب نیست چرا سازمان میراث فرهنگی این ویژگی را به عنوان نقطه قوت و تمایز سرزمین ایران معرفی می کند؟
چند سالی است که زنان در شهرهای بزرگ کشورمان به تدریج به استفاده از لباس های رنگی گرایش پیدا کرده اند و تنوع در سبک و رنگ لباس، مجدداً در پوشش زنان دیده می شود. گویی آن سیاست فرهنگی که زنان را به یکدستی در سبک و تیرگی در رنگ تشویق می کرد نتوانسته است موفقیت چندانی بدست آورد. اگر واقع بینانه نگاه کنیم این انتخاب زنان در راستای حفظ همان میراثی است که سازمان میراث فرهنگی کشورمان آن را به عنوان ویژگی اساسی سرزمین ایران معرفی می کند و ارتباطی با غرب و فرهنگ غربی ندارد. این را باید نوعی بازگشت به اصالت فرهنگی در اشکال جدیدش قلمداد کرد و به فال نیک گرفت. 

*دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟