کد خبر : 7983
Print
فردین علیخواه:

شعار شهر ما خانه ما فقط برای سطل زباله نیست! ​

جمعه ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۵ ساعت ۱۸:۵۵

Image titleسبزوارنگار/شعار «شهر ما خانۀ ما» فقط برای سطل زباله نیست!

فردین علیخواه*
همۀ ما شعاری را که در عنوان این مطلب نوشتم بارها شنیده ایم. این شعار، حرفِ معناداری است. ساده بگویم. یعنی آنکه دوست عزیز من. آیا در خانه ات هم به راحتی آشغال می ریزی؟ فکر کن شهر هم مانند خانه ات است. ولی آیا واقعا شهر مانند خانۀ ماست؟ موضوع نوشتۀ من نه دربارۀ زباله؛ بلکه دربارۀ شادی های جمعی است. چرا کاربرد شعار «شهر ما خانۀ ماست» فقط باید بر روی سطل های زباله باشد؟ شهر در ویژگی های دیگری هم می تواند مانند خانۀ ما باشد که یکی از آنها " شادی های دسته جمعی در سطح شهر " است. اجازه بدهید بیشتر توضیح بدهم. هر جامعه ای مراسم مختلف شاد و غمگین دارد که اجرای آنها به وحدت ملّی و اجتماعی کمک می کند. هر ملّتی در برگه های تقویم اش هم اندوه و هم شادی های تاریخی دارد. برای یکی اشک می ریزد و برای یکی خوشحالی می کند. بدون تردید؛ با هم اشک ریختن ها و با هم شادی کردن ها به هر جامعه ای قدرت می دهد و باعث افتخار هر جامعه ای است.
متأسفانه در کشور ما هر مناسبتی که با سوگواری و غم و اندوه مرتبط است با کمک و برنامه ریزی نهادها و دستگاههای مختلف و حتی کمک های مالی آنها، در خیابان ها و میادین شهر برگزار می شود. آنقدر برنامه ریزی می شود که اداره راهنمایی و رانندگی هر شهر از طریق رسانه ها برنامۀ جامع خود را برای آن روز به اطلاع مردم می رساند. در این مواقع شهر مانند خانۀ ما می شود. در مقابل؛ برای مناسبت هایی که قرار است مردم در آن شادی کنند برنامه جامعی وجود ندارد. حتی در مواقعی شهروندان تعمّدا به خانۀ هایشان هدایت می شوند! خانه، خانه می شود و شهر هم شهر! در مراسمی که با حزن و اندوه ملی همراه است مرز بین خانه و شهر بسیار کم رنگ و بر عکس در مراسمی که با شادی ها و جشن های دسته جمعی همراه است مرز خانه و شهر بسیار پررنگ می شود. گویی شهر جایی مناسب  برای شادی های جمعی ساکنانش نیست. این در حالی است که امروزه تعداد جمعیت خانواده ها کاهش یافته و انجام این شادی ها در خانواده های سه یا چهار نفره عملا غیرممکن شده است. با سه یا چهار نفر نمی توان یک جشن ملی را پاسداشت! لذا لازم است با برنامه ریزی مدیریت شهری خانواده ها در جایی جمع شوند تا امکان برگزاری این نوع مراسم به وجود بیاید.
در چند روز گذشته دانشجویانم کلیپ های مختلفی برایم فرستادند که نشان می دهد پس از اعلام نتایج انتخابات، طرفداران کاندیداها چگونه در فضاهای عمومی و در سطح برخی از شهرها به جشن و پایکوبی می پردازند. آنان شادی های خود را در فضاهای عمومی به نمایش می گذارند و نهادهای رسمی هم آنها را محدود نمی کنند. امیدوارم آسان گیری و تحمّل، محدود به ایام انتخابات نباشد و شهرِ ما به معنای واقعی کلمه مانند خانۀ ما شود. یعنی شهروندان در مناسبت ها و جشن های ملی با کمک و زمینه سازی مدیریت شهری بتوانند در سطح شهر جشن بگیرند. شادی های جمعی نه فقط با رقص گلها و حیوانات در برنامه های صدا و سیما بلکه در سطح شهر نیز دیده شود. شهر فقط محلّی برای سوگواری نیست. تکرار می کنم: بدون تردید؛ با هم اشک ریختن ها و با هم شادی کردن ها به جامعه قدرت می دهد. افسردگی، یکی از پیامدهای شهرهایی است که در آنها خیابان فقط باید شاهد سوگواری های ملی باشد.

*دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟