کد خبر : 8101
Print
فردین علیخواه:

این حق من است که عضو شبکه های اجتماعی باشم

شنبه ۸ خرداد ۱۳۹۵ ساعت ۰۰:۲۴

Image titleسبزوارنگار/این حق من است که عضو شبکه های اجتماعی باشم
فردین علیخواه*
واقعیت آن است که ما ایرانیان غالبا به این وضعیت خو گرفته ایم که دولت ها در همۀ عرصه ها دخالت کنند. رفتارهای اجتماعی ما هم معمولا واکنشی به رفتار و حرکات دولت ها بوده است. برای همین برخی از جامعه شناسان، کلید فهم و درک رفتارهای اجتماعی ایرانیان را نخست در فهم رفتارهای دولت ها می دانند. در بحث های اجتماعی این فرض وجود دارد که وقتی دولت در موضوعی دخالت نکند هرج و مرج پیش می آید، جامعه به هم می ریزد و سنگ روی سنگ بند نمی شود. گویی دخالت دولت شرّی است که فقدان آن ؛ مصیبت های بیشتری به همراه دارد. ولی آیا واقعا اینطور است؟ آیا این فرض درست است که (با عرض معذرت) : "ایرانی تا زور بالا سرش نباشه آدم نمی شه!"
تلگرام همچنان یکّه تاز شبکه های اجتماعی است. طبق اخبار رسمی و غیررسمیِ منتشر شده در رسانه ها، در یکی دو سال گذشته برای مسدود کردن این شبکۀ اجتماعی تصمیماتی گرفته شده ولی ظاهرا کسانی که چنین قصدی داشتند از انجام آن منصرف شدند. بر اساس تجاربی که داشته ایم ما بدمان نمی آید که دولت سایه اش را از روی جامعه بردارد و اجازه دهد که جامعه با سازوکارهای درونی خودش، خودش را سامان دهد. وقتی دولت ها در عرصه ای دخالت شان را محدود می کنند مسألۀ « مسئولیت » دشوار تر می شود. ما بارها وقتی در مقابل دولت ها قرار گرفته ایم فریاد زده ایم که "این حق ماست که عضو شبکه های اجتماعی باشیم و از طریق این شبکه ها افکار و عقایدمان را به اشتراک بگذاریم". فرض را بر آن بگذارید که هم اکنون این حق توسط دولت به رسمیت شناخته شده است، یعنی ما این حق را به دست آورده ایم که در جریان آزاد اطلاعات غوطه ور شویم، محتواهای مختلف را دریافت کنیم  و بتوانیم محتواهای مختلف را ارسال کنیم.  ولی هر حقّی با مسئولیتی همراه است. باور کنید وضعیت فعلی از وضعیتی که دولت در آن مداخله دارد دشوارتر است. در خصوص انتشار هر مطلب؛ اگر قبلا صرفا به واکنش دولت فکر می کردیم هم اکنون باید به جامعه و مسئولیتی که در قبال اعضای آن داریم هم فکر کنیم. متأسفانه برخی از ما ایرانیان از مدرن بودن فقط « داشتن این یا آن حقّ » را می شناسیم و از مسئولیتی که برای هر حقّی داریم غافل می شویم. حقّ برخورداری از جریانِ آزاد اطلاعات هم به همین سیاق است. من حق دارم و می توانم هر آنچه را که دلم می خواهد منتشر کنم. هر آنچه که دلم می خواهد. ولی آیا به مسئولیت های مترتب با این حقّ هم توجه می کنم؟
دوستان. این روزها افراد ترجیح می دهند که وقتی سیگار می کشند دود آن کسی را اذیت نکند، وقتی در پارک می خواهند روی نیمکتی بنشینند که نفر دیگری در گوشۀ آن نشسته است نخست سوال می کنند که" ببخشید اجازه هست؟ و...". نمی توان در بخشی مدرن رفتار کرد و چشم را به بخش های دیگر بست. حقّ استفاده از شبکه های اجتماعی بسیار محترم و ارزشمند است و نباید آنرا از دست داد. ولی ما این مسئولیت را هم داریم که از نظر روحی، روانی و جسمی به دیگران و جامعه به معنای اعمّ آن صدمه نزنیم. پس موقع ارسال هر مطلب کمی تأمّل کنیم.

*دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.


نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟