کد خبر : 8223
Print
فردین علیخواه:

منو ببخش داریوش جان!

شنبه ۵ تیر ۱۳۹۵ ساعت ۰۱:۵۱

Image titleسبزوارنگار/منو ببخش داریوش جان!

فردین علیخواه*
در دورۀ دبیرستان یکی از همکلاسی هایمان همیشه لباس های مشکی می پوشید. کمتر ریشش را مرتب می کرد و موقع حرف زدن سعی داشت تا صدایش بم به نظر برسد. ما احساس می کردیم که صدای او در خلوت، همانی نیست که ما می شنویم. موقع حرف زدن سرش را یا پایین می انداخت و یا به دوردستها خیره می شد. یک روز با چند نفر از همکلاسی ها به خانه اش رفتیم. بر روی یکی از دیوارهای اتاقش نقاشی بزرگی از داریوش نصب شده بود و وقتی لامپ اتاق را خاموش می کرد لامپ های تزئینی رنگی روی نقاشی چشمک می زدند. روی دیوار دیگرِ اتاق هم حدود 20 عکس بزرگ از داریوش چسبانده شده بود. جلد نوار کاست هایی که عکس داریوش بر روی آن دیده می شد، ضبطی که صدای داریوش از آن شنیده می شد و خود داریوش که حیّ و حاضر در مقابلت نشسته بود و حرف می زد! در هر گوشه ای از اتاق که می نشستید زیر سیطرۀ نگاه سنگین داریوش بودید. گویی وارد نمایشگاهی از اقلام داریوش شده اید. هیچ راه گریزی از داریوش نبود مگر آنکه از اتاق بیرون بروید! همکلاسمان وقتی از داریوش حرف می زد به آسانی اشک می ریخت، وقتی هم می خواست نوارکاست  را عوض کند می گفت" ببخش منو داریوش جان!". داریوش برای او نه بخشی از زندگی؛ بلکه تمام زندگی بود. ما می گفتیم که احتمالا لباس زیر این دوستمان هم ربطی با داریوش داشته باشد! اگر کسی انتقادی به داریوش وارد می کرد شدیدا برآشفته می شد.
در کشورهای غربی هم این نوع شیفتگی ها به خوانندگان وجود داشته است. در دهۀ 1960 گروه بیتلز یا بیتل ها در بین نوجوانان و جوانان غربی بسیار مشهور شدند. طرفداران، دیوانه وار عاشق این گروه بودند. هنوز صدای طرفدارانی که با دیدن اعضای این گروه جیغ های گوشخراش می کشیدند نقل محافل است. طرفداران یک یا دو روز در فرودگاه به انتظار می نشستند تا اعضای گروه را هنگام عبور از کریدور نه ملاقات، بلکه زیارت کنند! حتی برخی از روان شناسان اجتماعی در توصیف این حالت، از بیماری بیتل مانیا ( Beatle mania ) نام بردند. مانیا جزو اختلالات روانی و به معنای شیدائی است. به تدریج شیدائی جوانان شوریده حال دهۀ شصت(میلادی) به این ستاره ها، توجه برخی از جامعه شناسان را جلب کرد. این سطح از شیفتگی به افراد آن هم در جهان مدرن برای جامعه شناسان تعجّب برانگیز بود. برخی معتقد بودند که در دنیای مدرن این هم شکلی از پرستش شخصیت است. گویی در جامعه سنتی افرادی که قدرت مذهبی داشتند از چنین پرستشی برخوردار بودند و در جامعه مدرن افرادی که دارای نفوذ و قدرت سمبلیک یا نمادین اند می توانند اینگونه دیگران را مجذوب خود کنند. ولی نتیجۀ هر دو یکسان بود: تعصّب و شیدائی در دفاع از شخصیت! اگر در دنیای سنتی، معابد مرکز پرستش شخصیت ها بودند در دنیای مدرن سالن های کنسرت، ورزشگاهها، سالن های هنری به چنین مکان هایی تبدیل شدند. البته با این تفاوت که در دنیای مدرن بنگاههای اقتصادی به فکر سودجویی های خودشان افتادند. از نظر آنان، حال که جوانان خود را شیفته این افراد نشان می دهند چرا از این طریق درآمدی حاصل نشود. در همین راستا، این بنگاهها با استفاده از رسانه ها و شگردهای تبلیغاتی تلاش کردند تا آنان را واقعا مافوق تصوّر جلوه دهند! مثلا اگر قرار بود مایکل جکسون در یک ورزشگاه برای طرفدارانش بخواند شیوۀ ظهور او روی سِن طوری ترتیب داده می شد که گویی مایکل از یک جهان ناشناخته پا به این کره خاکی می نهد. او واقعا از لای ابرها یا از میان شعله های آتش ظهور می کرد! با ظهور مایکل جکسون، این جیغ ها ، اشک ها، و فریاد ها بود که به آسمان می رفت و به دنبال آن جسدهای بیهوشی که به سمت آمبولانس ها دست به دست می شدند! برخی گفتند که از نگاه نسل های جدید، این ستاره ها در واقع پیامبران عصر مدرن اند. دیوید چاپمن، یکی از دلایل خود برای قتل جان لنون(ستارۀ مشهور گروه بیتل) را جمله معروف لنون دانست که گفته بود: "بیتل ها از مسیح هم محبوب ترند! "
عده ای معتقد بودند که این نوع شیفتگی ها گذراست و خاصِ دورۀ نوجوانی است. با افزایش سن از شدت شیفتگی کاسته و فرد نگاه منطقی تری به ستاره ها پیدا می کند. عده ای هم عقیده داشتند که این سطح از شیدائی بیانگر شکست های افراد در زندگی است. در واقع پرستش شخصیت، در مقابل صدمات دنیای خشن، برای فرد به عنوان یک ضربه گیر عمل می کند. دلایل هر چه باشد به نظر می رسد که در مقایسه با گذشته، امروزه شیدائی و شیفتگی نوجوانان به شخصیت ها کاهش یافته باشد. نوجوانان نسل های پیشین عمدتا عکس چهره ها(هنرپیشه ها و خواننده ها) را به دیوارشان می چسباندند ولی نوجوانان امروزی عمدتا عکس ابزارها و تکنولوژی را به دیوار می چسانند. آیا این امر می تواند بیانگر شیدائی و شیفتگی جدیدی به نام تکنومانیا در بین نسل جدید باشد؟

*دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
فرهنگ و هنر

مجوز هفته نامه ملک بیداری ویژه سبزوار صادر شد

تقدیر از فرماندار ویژه سبزوار به عنوان مقام برتر استان در جشن نوروزگاه

حمایت از کالای ایرانی به فرهنگ سازی نیاز دارد

امور شرعی با اجبار و تحمیل سازگار نیست

بزرگداشت حکیم حاج ملاهادی سبزواری در سبزوار

حمید ضیایی‌پرور مدیرکل مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی رسانه‌ها شد

تعطیل کردن نقد در جامعه به ضرر خود مسئولین است

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

ضرورت احداث کتابخانه های عمومی در مناطق حاشیه شهر سبزوار

علوم اجتماعی و محدودیت‌های قدرت

چهار بحران در مقابل تمدن ایران!

مردی که معلولیت را بی اثر کرد

آیین افتتاح نمایشگاه جاذبه های گردشگری ومعرفی اقوام ایرانی وصنایع دستی برگزار شد

چگونه می توانیم" شهری شاد" داشته باشیم؟

منزل حمید ممتحنی به دانشگاه حکیم سبزواری واگذار شد

فصل‌نامه «بیهق‌نامه» با حضور وزیر ارشاد رونمایی شد

سالانه بیش از 20 میلیون مسافر از محورهای ارتباطی سبزوار عبور می کنند

هفتمین همایش ملی ابوالفضل بیهقی برگزار شد

هنر؛ بهترین ابزار جهت توانمندسازی جامعه معلولان است

برنامه محوری افق روشنی در اختیار مدیران قرار می دهد

مشکلات فرهنگی و اجتماعی سبزوار مشخص شده است

در کجای آموزش جهان ایستاده‌ایم؟

ادبیات کودک آموزش و پرورش را کمک می کند تا آموزش های زندگی بهتری به دانش آموزان ارائه شود

1200 خانوار تحت پوشش داریم

مردم را غریبه ندانید

اختصاص 6 میلیارد ریال برای کاووش در تپه باستانی سبزوار

فعالیت روزانه 1300 نفر در مراکز کانون پرورش فکری سبزوار

سخنی با مسؤولین میراث فرهنگی سبزوار

کوپال؛ بهترین فیلم جشنواره‌ی بین المللی آمستردام