کد خبر : 8436
Print
مهران صولتی:

اصلاح طلبی یا اصلاح طلبان؟ روحانی به کدامیک بیشتر نیازمند است؟

شنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۵۷

Image titleسبزوارنگار/"اصلاح طلبی" یا "اصلاح طلبان"؟؛ دولت روحانی به کدام یک بیشتر نیازمند است؟

مهران صولتی*

 چند ماه پیش حسام الدین آشنا، مشاور رییس جمهور طی مصاحبه ای به تمایز مهمی میان دو نگرش "اصلاح طلبی" و "اعتدال گرایی" اشاره کرد. به گفته آشنا در حالی که اصلاح طلبان مایلند تا با بهره گیری از فشار از پایین(حضور مردمی)، به کامیابی دولت کمک نمایند، اعتدال گرایان بیشتر تمایل دارند تا با بهره گیری از ظرفیت های نامکشوف دولت در ساخت قدرت ، بر توفیقات او بیفزایند. به گفته آشنا دولت به دنبال احقاق حق خود در برخی از مناسبات قدرت، از جمله شوراهای مهم تصمیم گیر کشور می باشد. اکنون مشخص است که دولت در سه سال گذشته بر همین مدار پیش رفته است. داستان برجام، رد صلاحیت های مجلس دهم، داستان مینو خالقی، لغو کنسرت های خراسان رضوی و... از جمله برنامه هایی هستند که بر اساس همین مدل پیاده شده اند. بگذریم از این که دولت در ابتدا هم کوشید تا از همین مسیر و بهره گیری از حضور "اصلاح طلبان" در دولت، از حساسیت ها نسبت به ایشان کاسته و پیامی حاوی تغییر فضا ، از " امنیتی " به " سیاسی " را به جامعه ارسال نماید. اما اکنون و در ایام منتهی به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده، فرصت مناسبی جهت ارزیابی کارآمد بودن این استراتژی دولت و اعتدال گرایان فراهم آمده است.
 واقعیت این است که تا دولت روحانی نسبت به مشی و موازین "اصلاح طلبی" از جمله؛ افزایش مشارکت مردمی، توسعه سیاسی، دولت شفاف و پاسخگو، تقویت احزاب و تشکل های غیر دولتی، و ارتباط گسترده با رسانه ها و بدنه اجتماعی خود اهتمام جدی نورزد، صرفاً بهره گیری از نیروهای اصلاح طلب نمی تواند گرهی از مشکلات فروبسته دولت بگشاید. 
اینک دولت به دلیل گرفتار آمدن در مناسبات بوروکراتیک، فاقد پویایی لازم جهت نمایندگی مطالبات اجتماعی شهروندان است. همچنین دولت تا کنون سعی داشته از مسیر کدخدامنشی و رایزنی های غیر شفاف در سطوح فوقانی قدرت موانع پیش روی تحقق برنامه هایش را مرتفع نماید، امری که نه تنها محقق نشده بلکه همزمان موجب انتقاد فعالین سیاسی و عقب نشینی های پی در پی دولت در برابر مخالفین شده است؛ ( آخرین نمونه آن را می توان عقب نشینی وزیر ارشاد در قبال لغو کنسرت ها در مشهد ) دانست. اگرچه می توان پذیرفت که اعتدال گرایان به دلیل تبعات پرهزینه انتخابات 88، از حضور خیابانی مردم بیم داشته باشند(هر چند که از منظر ماهیتی هم دولت نخبه گرا و تکنوکرات است)، اما حداقل می توان انتظار داشت که دولت با جدیت مطالبات عمومی را در کریدورهای قدرت بازتاب داده و اطلاع رسانی شفافی نسبت به طرح آن ها به مردم داشته باشد. به گفته ظریفی؛ "نمی توان کاری نکرد، و از کارهای انجام شده هم دیگران را مطلع نساخت ولی انتظار رای هم در انتخابات سال آینده داشت". از همین رو اصلاح طلبان باید بر استراتژی "حمایت انتقادی" از دولت در انتخابات آینده تاکید ورزند. زمانی سعیدحجاریان گفته بود حمایت انتقادی یعنی اینکه علنی "حمایت" و "خصوصی" انتقاد کنیم، ولی در عمل مشخص شد که انتقاد بدون برنامه، صرفا می تواند نوعی نق زدن و سهم خواهی بیشتر تعبیر شود، لذا ابتدا باید اصلاح طلبان برنامه شفاف خود جهت بهبود عملکرد دولت روحانی را به افکار عمومی عرضه، و سپس بر سر انجام آن با دولت به توافق برسند، چنین امری می تواند حمایت اصلاح طلبان از دولت در انتخابات سال آینده را برای مردم موجه و آن ها را از اتهام دنباله روی از دولت مبرا نماید.

* دانشجوی دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
آزاد
۱۳۹۵/۶/۲ ۱۰:۰۱
0 0
با سلام. عنوان مطلب اگر به تعیین سیاست اصلاح طلبان تغییر پیدا کند مناسب تر خواهد بود. چون به تنها سوالی که پرداخته نشده همان تیتر مطلب است.
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟