کد خبر : 8893
Print
مهران صولتی:

خطر فرسودگی جامعه جدی است

شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۴۶

Image titleسبزوارنگار/خطر فرسودگی جامعه جدی است!

مهران صولتی*

به مناسبت گرامی داشت روز دانشجو در یکی از دانشگاه ها حضور یافتم. برنامه انجمن اسلامی ترکیبی از سخنرانی سیاسی، موسیقی سنتی و ترانه های شاد بود که شور خاصی به جمع کثیر دانشجویان می بخشید. کاملاً مشهود بود که دانشجویان با تمام وجود از فراهم شدن فرصتی برای ابراز شادی جمعی استقبال کرده و ابایی هم از حرکات موزون مثل تکان دادن هماهنگ شاخه های گل ندارند. در میانه سخنرانی هم امکانی فراهم شد تا دانشجویی در میان جمع حاضر شده و لب به انتقاد از مسئولین در باب بسته بودن فضای دانشگاه بگشاید. این اعتراض مدنی اگرچه آشکارا نوعی اختلال در برنامه ریزی مراسم محسوب می شد ولی با استقبال بخش قابل توجهی از دانشجویان مواجه شد و مورد تشویق هم قرار گرفت. چیزی که واضح بود این بود که دانشجویان آشکارا حوصله ای برای شنیدن حرف ها و بحث های جدی نداشته و بیشتر علاقمند به ابراز وجود و دیده شدن بودند. شاید بتوان گفت دو گمشده دانشجویان در این مراسم، "شادی" و "اعتراض" بود! 
اگر دانشگاه را به دلیل حساسیت های بیشتر به تحولات و نارسایی های محیطی، دماسنج جامعه شهری ایران در نظر بگیریم به خوبی می توان نتیجه گرفت که حال جامعه خوب نیست! رییس جمهور چندی پیش بیان کرد که در گزارش مسئولین به رهبری درباره آمار آسیب های اجتماعی کشور، به رغم کاهش اندک میزان اعتیاد و طلاق، آمار افسردگی همچنان رو به افزایش بوده است!(اظهارات وزیر بهداشت).
در حقیقت شادی هم اکنون حکم نیاز اولیه  برای جامعه ای را یافته که شهروندان آن در عین برخورداری از امکانات مادی قادر نیستند از زندگی خود لذت برند. در وضعیتی که برخی روشنفکران فراخوان دانشگاه ها برای برگزاری کمیک مراسم روز دانشجو را نشانه ای از "سیاست زدایی" برنامه ریزی شده در این ایام ارزیابی کردند، شواهد موجود نشان می دهد که بدون حضور برخی سلبریتی های سیاسی یا اجرای برنامه های طنز و موسیقی، نمی شد حتی نیمی از سالن ها را از جمعیت پر کرد. جامعه ایران به سوی یک فرسایش جدی در همه ابعاد پیش می رود! منابع معدنی و طبیعی در میانه ذخیره خود به سر می برند، سرمایه های انسانی از کشور مهاجرت می کنند و سرمایه اجتماعی راه سقوط را در پیش گرفته است(اعتماد میان آحاد جامعه به ۱۰درصد و شاخص صداقت و امانت داری به ۸درصد رسیده است). مشارکت اجتماعی - اقتصادی در پایین ترین سطوح آن به سر می برد و ابعاد ویران گر آسیب های اجتماعی هر روز ژرفای بیشتری می یابد. مشارکت سیاسی هم محدود به یکی دو هفته نزدیک به انتخابات شده و فعالیت تشکل های غیر دولتی و سمن ها با موانع بسیاری از سوی ساختار سیاسی مواجه می شوند. به نظر می رسد با ادامه روند موجود جامعه هر روز بیش از پیش کلنگی شده و تعمیر و نوسازی آن دشوارتر می شود. فرصت های موجود برای ایجاد اجماع ملی به سرعت در حال گذرند و جامعه همچنان در مناقشه بر سر بدیهی ترین مسائل، درجا می زند. بیم آن می رود که اگر فرصت های باقی مانده فوت شوند روندهای اصلاحی دیرهنگام و بی اثر باشند. در چنین وضعیتی آرمان های بلند انسانی در کشاکش مجادلات سیاسی بی پایان مستهلک و فراموش می شود. جامعه ای که فرصت های مناسب را برای شادی های جمعی و مشارکت اجتماعی شهروندان اش فراهم نکند، به تدریج در خود فرو می رود و از درون می پوسد. خطر فرسودگی جامعه بسیار جدی است !

* دانشجوی دکترای جامعه شناسی

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟