کد خبر : 9273
Print
سبزوارنگار:

نامه سرگشاده به رئیس جمهور منتخب در دفاع از اسماعیل عبدی

دوشنبه ۱۵ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۵:۱۳

Image titleسبزوارنگار/نامه سرگشاده به رئیس جمهور منتخب در دفاع از اسماعیل عبدی

ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران جناب آقای دکتر روحانی
خرسند و مفتخرم که برق انتخاب شما از افق دمید و چشم ها را خیره و دل ها را فریفته کرد و امیدها زنده و جان ها تازه شد .
به حکم این که همیشه به آئین گفتگو روی خوش نشان داده اید ، اجازه می خواهم پس از آن همه جوش و خروش ، به عنوان نماینده جمعی از فعالین صنفی معلمان ، در ابتدای نوبت قرار بگیرم و بخت خویش بیازمائیم ، شاید که عدالت بر تخت نشانده شود .
باری !
مختصر می کنم و از نامه ها و نقدهای عالمانه ای که در چهار سال گذشته توسط فرهنگیان محترم در خدمت به آموزش و پرورش و التیام زخم ها ، نشرو بسط شد نیز می گذرم .
لکن
امروز می خواهم از معلم دلیر و آزاده ای بگویم که باب نقد ناصحانه را در آموزش و پرورش گشود و خود را مکلف به ادای تکلیف کرد و به هزار تهمت تهی در سردخانه زندان نشست .
از اسماعیل عبدی سخن می گویم
هم او که آواهای نازک و ناقدانه اش صفحه وجدان معلمین را لرزاند و بدل به فریاد شد و حاشا که پرده ی گوش دولتیان بلرزد ؛ بلکه تمام این فریادها را به جاروب بی انصافی روفتند و بردند و گلیم خاموشی بر سرشان کشیدند .
جناب آقای روحانی !
با خود می اندیشم که تفاوت ما و شما در کجاست ؟ ما که همداستانیم . مگر سخنان شما _ چه در دوره قبل و هم اکنون – حجت سیاسی فرهنگیان نبوده است ؟ پس چه معنا دارد که در عرصه آموزش و معرفت ، همکاران شما در دولت بی معرفتی می کنند و در شنیدن سخنان مدرسان مدارس میهن غایب می شوند ؟ آیا این غیبت ، از ضعف بصیرتِ ماست یا سوء سیاستِ مدیران شما ؟ چه شده است که گزافه پردازان و درشت گویان ، اینگونه با صاحبان اندیشه برخورد می کنند و بدون سوال و محاسبه ای ، آفت به جان معلمان می ریزند و باب نقد دلیرانه را می بندند و شما سکوت می کنید ؟ این چه فضای عبوس و ملولی است که پیمانه کوچک قاضیان و شحنه گانش به نیم گفته ی نقد پر می شود و حضرتعالی سکوت می کنید ؟ در کجای دنیا با معلمین خود چنین کرده اند که با اسماعیل عبدی می کنند ؟ آیا این از حسن تدبیر شماست یا سوء هاضمه دولتیان ؟
جناب آقای روحانی
این روزها هم برای اسماعیل عبدی و هم برای معلمین کشور ایام حساسی به شمار می رود . بالغ بر بیست و چند روز است که ایشان  به مطالبه حق خود در اعتصاب غذا به سر می برد و نه صدائی به مدارا شنیده می شود و نه سیمائی به مروت . ما مدارس را نه برای نادانی می خواهیم و نه ثناخوانی . نه درس غلامی می دهیم و نه عشوه ی غمناکی . آبروئی داریم و حیثیتی که نه به بانگ تملق می دهیم و نه به رنگ تزویر . نه رفاقتِ حلوا خوردگان داریم و نه کسوتِ حلوا خور .
 لذا از حضرتعالی که به فراخور توان خود قول سعادت و امید داده اید ، خواهشمندیم با توجه به شرایط حساس و وضعیت نامناسب جسمی و حریت مومنانه اسماعیل عبدی که چراغ راه آموزش و پرورش است ،  اقدام عاجل به عمل آورید و به این حدیثِ تلخ که از جمله مصائبِ اعظم معلمان ایران  است  پایان دهید و لبخند را به  لب خانواده و شادی را به دلهای معلمین  اهدا کنید .
باشد که به این بهانه حرکات و تجمعات معلمانِ کشور بدل به اصلاح شود و دکان مغالطات بدخواهان بسته بماند.

با احترام

جواد لعل محمدی – عضو کانون معلمان ایران، تهران

مطالب ارزشمندتان را برای ما به آدرس: sabzevarnegar@gmail.com ارسال کنید.

نظر دهید ...
نظر شما :
نام و نام خانوادگی :
پست الکترونیکی :
تصویر امنیتی :
CAPTCHA
نظرات شما ...
یادداشت ها

افکار عمومي و چند نکته ! ​

رئیس‌جمهور واقعی، مقام رهبری است

از شریعتی ساواکی تا مصدق انگلیسی!!

دولت تا اطلاع ثانوی تدارکاتچی است!

برای مردی از تبار خدمت و فروتنی!

چرا سیاست در ایران بسیار جذاب است؟

مردانی که افسار رفتار و زبان خود را ندارند از رفتن به ورزشگاه محروم شوند

باید ضمانت اجرایی منشور حقوق شهروندی تضمین شود

تمامی تلاشم را در جهت دفاع از کیان آموزش و پرورش به کار خواهم بست

فاشیسم دم در ایستاده است!

گریس چرخ های بوروکراسی

مبارزه با اژدهای هفت سر فساد

نقطه پایانی بر یک آپارتاید!

نوید بازگشت امید به سیاست ایران!

از انقلاب دفاع می کنم

حجاب انقلابی و انقلاب حجابی

با وجود هزار انتقاد ریز و درشت

دوازده اشتباه جمعی زمانه ی انقلاب 57

«رفراندوم»؛ راهِ حل اختلاف درباره ی چگونگی نظر «مردم»

شکست اخلاقی آموزش و پرورش

ديكتاتور، تنهاست

جامعه زخم‌خورده اژدهای کومودو

ارزیابی کارنامه شبکه های اجتماعی در اعتراضات اخیر

سهم خواهی بی ثمر

بیانیه انجمن اسلامی معلمان سبزوار پیرامون اعتراضات اخیر کشور

بازخوانی حادثه‌های اخیر و مساله‌ی امنیت ایران

برای گشایش فضای گفت‌وگو و اعتراض اقدامات عملی صورت گیرد

بازیچه بیگانگان یا آتشفشان‌های خودساخته؟

از روحانی ناامیدیم ولی از خودمان نه!

استاني شدن بودجه آموزش‌و‌پرورش؛ فرصت يا چالش‌؟